روزهای زمستونی با بردیا
روزهای زمستونی با بردیا
میبینی پسر...
تو زلالی و سفیدی و پاکی مثل برف.... صفحه ی دلت یه خال روش نیست... لطیف مثل برف
برف هم مثل توئه... پر از نشاط... گاهی دردسر ساز...
تو هم که عاشق برفی...
زمستونه دیگه...
اما خیالی نیست... هر چقدر هم که زمستون بر سرمون بباره... خونمون و دلمون با وجود تو گرم گرمه...
این روزا سوالاتی میپرسی در نوع خود بی نظیییییر:
دیگه خوابم نمیاد؟ دیگه گشنم نیست؟ من این خوراکی رو دوست دارم؟ بابا رفت بیرون من نرفتم باهاش؟ من اونجا بودم چرا بودم؟؟؟
خوب من از کجا بدونم مادر؟؟؟؟؟
انقدر قلمبه حرف نزن عزیزکم... من هنوز از حرف زدنای غلط غولوط و با مکث تو سیر نشدم...
میگم صبحانه چی میخوری؟ میگی: بذار فکر کنم حالا!!!
میگی: نسرین جون دوست داری کمکت کنم؟
میگی: مامان خانوم! یه دقه نخند گوش کن!!!!
میگی:آخه چی بشه اجازه بدی برم پایین؟ هااااا؟
میگی: به خدا عکستو خراب نبکنم ... بده ببینم
تو عکس دو نفری من و بابایی دنبال خودت میگیردی و بعد میگی: من اینجا ملوم نیستم... کجا بودم؟؟؟
با هم ژله درست کردیم تو یخچال گذاشتیم... بعد از چندین بار سرکشی به ژله... فریاد میزنی: آفرین ژله بستی؟!
موقع آشپزی توضیح میخوای ازم... اون چی بود ریختی؟ به منم بگو... منم هم هم بزنم... اول روغن... منم خرد بکنم...
شف بردیا... عزیز دل ما
انقدر که من ذوق تموم کارا و حرفات رو دارم تو هم به همون اندازه ذوق اینو داری که بزرگ شدی و دستت به آبریز یخچال میرسه... حالا اگه یه جوری بایستی که دستت نرسه با ناراحتی زیاد میگی: دیروز بلرگ بودم الان بلرگ نیستم دستم نبرسه( دیروز بزرگ بودم امروز بزرگ نیستم دستم نمیرسه)
موقع شام... چه خونه خودمون باشیم.... چه مهمون داشته باشیم چه مهمونی دعوت باشیم هراسان میای پیشم و یه بند میپرسی ما کجا بشینیم... جا هست؟ یا اینکه خودتو میچپونی بین مهمونا و برای منم به قول خودت جا نگه میداری... چی ازین بهتر؟؟
شعر هایی که خودت تحریف میکنی و میخونی و خییییلی دوست دارم... نمیتونم اینجا بنویسم !!!
داریم در به در دنبال چسب زخم میگیردیم... دیگه نا امید شدیم... یه هو شما از جا میپری و میگی: بذا کیفم و نگاه بکنم ببینم دارم... وایساااا ( دقیقا جمله بابایی )
عاشقتیم پسر کوچولو...
شیرین زبونیات مستدام...
(عکسها آپلود نشدند؟؟؟!!!! دوباره سعی میکنم)
